De SHIT
van je ouders
hoort niet op
jouw schouders.

Herken je dit?

Je hoort jezelf en schrikt.

Dezelfde toon. Dezelfde reactie. Net als vroeger.

Je herhaalt wat je hebt beloofd nooit te doen.

Het patroon zit dieper dan je denkt.

Je voelt het in je lijf maar kan het niet benoemen.

Spanning die je niet kunt plaatsen. Maar die er altijd is.

je bent niet de enige.

Spanning, angst, boosheid — het wordt doorgegeven. Van ouder op kind. Niet uit onwil. Uit gewoonte.

Het goede nieuws: het kan stoppen. Bij jou.

Welkom, ons lieve meisje. Je hebt de ogen van mama. De krullen van papa. En onze pijn, onder je huid.